🔴در ادبیات مدیریت و رفتار سازمانی، رفتار سیاسی معمولاً به اقداماتی گفته میشود که کارکنان برای کسب نفوذ، کنترل منابع، یا پیشبرد منافع شخصی انجام میدهند.
🟢بهطور کلی رفتار سیاسی کارکنان را میتوان در چند نوع اصلی دستهبندی کرد:
🟦رفتارهای سیاسی مشروع (مثبت)
اقداماتی که در چارچوب قوانین، اخلاق کاری و منافع سازمان انجام میشود:
● ایجاد شبکههای کاری سالم
● جلب حمایت برای اجرای ایدهها
● مدیریت تأثیر و ارتباطات سازنده
● مذاکره و لابیگری شفاف
🟫رفتارهای سیاسی نامشروع (منفی).
اقداماتی که بیشتر برای منافع فردی و بدون توجه به خیر سازمان انجام میشود:
● شایعهسازی و تخریب دیگران
● پنهانکاری اطلاعات
● نسبت دادن موفقیتها به خود و شکستها به دیگران
● ایجاد ائتلافهای مخفی برای حذف رقبا
● دروازهبانی: زمانی رخ میدهد که یک کارمند دارای قدرت، مسیر پیشرفت دیگران، جریان اطلاعات یا ارائه ایدههای آنان را عمداً مسدود میکند تا نفوذ خود را حفظ کند.
● قلمروگرایی: فرد به یک نقش یا مسئولیت خاص چسبندگی نشان میدهد و اجازه نمیدهد دیگران— افراد توانمند—در آن حوزه وارد شوند.
● جناحگرایی: تسلط یک گروه یا جناح بر سازمان بهگونهای که فرصتها، منابع و اولویتها در اختیار اعضای همان جناح قرار گرفته و سایر کارکنان محدود و محروم میشوند.
🔹این موارد همگی مصادیق رفتار سیاسی منفیاند که موجب تبعیض، انسداد مسیر رشد و کاهش اعتماد سازمانی میشوند.
🟧رفتارهای سیاسی دفاعی. رفتارهایی برای محافظت از خود در برابر تهدید یا سرزنش:
● اجتناب از تصمیمگیری
● پنهان کردن اشتباهات
● توجیه و بهانهتراشی
● انتقال مسئولیت به دیگران
🟨رفتارهای سیاسی قهری یا قدرتطلبانه. استفاده از قدرت و اجبار برای تأثیرگذاری:
● تهدید و فشار
● استفاده از موقعیت اداری برای کنترل دیگران
● حذف یا محدود کردن دسترسی به منابع
--------
برچسبها: ایمان خسروی
